Slordige vs verdraaide bronvermeldingen

Voorbeelden uit het vakgebied geschiedenis

De meeste stukken op Keizers & Kleren hebben – voor wat betreft tak van wetenschap – betrekking op criminologie. Nu zijn de criminologen met hun bijzondere ‘paradigma’ ook wel medeverantwoordelijk voor onevenredig veel maatschappelijke narigheid, maar sommige problemen komen in veel, zo niet alle, takken van wetenschap voor. Die problemen zijn zo moeilijk helemaal te overwinnen dat je ze misschien beter kunt aanduiden als uitdagingen. De omgang met bronvermelding/referenties is er zo een.

Recent stuitte ik op twee opvallende voorbeelden van het verschijnsel ‘slordig omgaan met bronvermelding’ in geschiedkundige stukken. Ik schrijf aan een stuk over het fenomeen ‘kalifaat’ in relatie tot ISIS; in wezen een politiek betoog, maar ik wil het stevig funderen en verdiep me dus nogal uitgebreid in de geschiedenis van het fenomeen.

 

Lees verder

Wetenschap en woede

In januari stuurden we een verzoek aan het tijdschrift ‘Psychology, Crime and Law’ om een door hen gepubliceerd artikel officieel in te trekken.  Het artikel ging over het verschil in types misdaden gepleegd door jongens van autochtone afkomst enerzijds en van Marokkaanse afkomst anderzijds. Wij vonden dat het artikel moest worden ingetrokken omdat het aan alle kanten rammelt en omdat het een zeer schadelijke invloed heeft op de samenleving via de publiciteit eromheen.

Ons verzoek werd afgewezen, niet op inhoudelijke gronden, maar omdat het tijdschrift liever een inhoudelijk tegengeluid ontving dat gewoon door hun eigen proces van peer-reviewing zou gaan.

Hieronder bericht over de voortgang sindsdien. Lees verder

Wermink, Blokland, Nieuwbeerta en Tollenaar duiken

Waarom precies geen placebo-straffen?

In 2009 publiceerde het Tijdschrift voor Criminologie (TvC) het artikel “Recidive na werkstraffen en na gevangenisstraffen”. (Link naar een pdf-versie )

Professor Nieuwbeerta
Afbeelding dankbaar geleend van de Universiteit Leiden

De auteurs claimden te hebben aange­toond dat daders na een werkstraf minder recidiveren dan na een gevangenisstraf. Begin 2011 was de studie onderwerp van debat in de Tweede Kamer. Mevrouw Helder van de PVV werd in het parlement en in de sociale media keihard aangevallen omdat ze de claims verwierp.

We bestudeerden het betreffende artikel in detail en concludeerden dat het rammelde. We besloten serieus werk te gaan maken van deze uiting van beroerd wetenschappelijk niveau. Niet alleen betreft het hier maatschappelijk beslist relevant onderzoek: de claims worden op grote schaal klakkeloos overgenomen in media en politiek.

Het werd een heel karwei. We zijn ook nog niet klaar, maar er zit wel schot in. Een deel van onze kritiek is gepubliceerd in het TvC. Lees verder

Criminoloog *) Schoep duikt

Debat ‘tough on crime’

Zo staat het (nog) te lezen in de nieuwsrubriek van de Universiteit van Leiden, de aankondiging van een debat op 19 maart jl, georganiseerd door ‘Campus The Hague':

Tougher sentencing: does it help?

Almost three-quarters of the Dutch population is for (sic) tougher sentences to cut crime. But is there any point?

“Is there any point?”, vrij vertaald: slaat het ergens op? Lees verder

Peer pressure, reviewing, kritische zin en goede bedoelingen

Geen speciale status voor criminologie

De Nederlandse Vereniging voor Criminologie belegde 5 februari een studiemiddag. Onderwerp: ‘Transparantie van onderzoek in de criminologie’. Ik werd gealarmeerd door het alarmisme in de aankondiging. Vetgedrukt: “Praat mee nu het nog kan: hoe transparant willen en kunnen criminologen over hun bronnenmateriaal zijn?“. Daarnaast een fotootje van de vermaledijde Diederik Stapel in ongunstige pose.

Gelukkig had de bijeenkomst zelf, in een collegezaaltje van de VU, nota bene in het gebouw van Wis- en natuurkunde, een andere toon. Dat was mede te danken aan het feit dat er behalve drie hoogleraren ook nog twee wat jongere onderzoekers een praatje hielden. Jan Dirk de Jong en Mirjam Wijkman houden zich nog volop bezig met data verzamelen en andere praktische kanten van onderzoek. In hun nuchtere verhalen maakten ze duidelijk hoe onthutsend gemakkelijk sjoemelen met data goed beschouwd eigenlijk is. Zelden wordt je als onderzoeker de vraag gesteld hoe je aan je resultaten komt. Dit thema kwam uitgebreid terug in de discussie. In alle inleidingen kwam echter naar voren dat deze kwestie niet zo heel specifiek voor de criminologie is.

Dat was ook de conclusie van Cees Schuyt, lid van de Raad van State en, onder veel meer,  emeritus hoogleraar sociologie: geen uitzonderingspositie voor criminologie.

Daardoor was er ruimte om aandacht te besteden aan de achterliggende vragen van integriteit en betrouwbaarheid van de sociale wetenschap en hoe die te bevorderen. Lees verder