Wetenschap en woede

In januari stuurden we een verzoek aan het tijdschrift ‘Psychology, Crime and Law’ om een door hen gepubliceerd artikel officieel in te trekken.  Het artikel ging over het verschil in types misdaden gepleegd door jongens van autochtone afkomst enerzijds en van Marokkaanse afkomst anderzijds. Wij vonden dat het artikel moest worden ingetrokken omdat het aan alle kanten rammelt en omdat het een zeer schadelijke invloed heeft op de samenleving via de publiciteit eromheen.

Ons verzoek werd afgewezen, niet op inhoudelijke gronden, maar omdat het tijdschrift liever een inhoudelijk tegengeluid ontving dat gewoon door hun eigen proces van peer-reviewing zou gaan.

Hieronder bericht over de voortgang sindsdien.

Eind februari boden we onze lange, genadeloze non-peer review aan. Op zich wel ironisch: een non-peer review aanbieden ter peer-reviewing. Vorige week kregen we bericht. Het artikel was aan twee mensen voorgelegd ter reviewing. Een ervan had eenvoudigweg geweigerd kritiek op ons te leveren omdat onze kritiek op de oorspronkelijke auteurs zo hard was. Hij of zij schreef er bij dat zoiets alleen ingegeven kon zijn door een persoonlijk motief.

De andere reviewer was ook van mening dat ons artikel niet voor publicatie in aanmerking kwam, maar hij/zij was wel ingegaan op de inhoud van ons artikel ook al bleek hij/zij niet zo heel aandachtig gelezen te hebben. We schreven het al in onze non-peer review zelf: een probleem met het peer-review gebeuren, misschien wel het grootste, is dat het zoveel tijd kost.

De redacteur liet ons weten dat hij het deels met de reviewers eens was, maar hij gaf ook aan welke aanpassingen nodig waren om de kans veel groter te maken dat het artikel geplaatst zou worden. Heel kort door de bocht: a) korter, b) elke formulering eruit halen die specifiek over één van de auteurs gaat c) elke formulering eruit halen waar voor de goede verstaander woede in doorklinkt.

Daar kunnen we wel mee leven, tot op zekere hoogte onderschrijven we zelfs deze impliciete kritiek op ons.

Zeer binnenkort sturen we dus een aangepaste versie.

Die zult u vanzelfsprekend (voorlopig nog) niet op K&K zien.

Om uw interesse te prikkelen hier wel een tipje van de sluier die ligt over hetgeen we nu weglaten.

In het bekritiseerde artikel schreven de auteurs over:

(…) youth offenders who commit less serious forms of crime and do not directly form a threat to the community (…) (p 559)

Het zijn dit soort formuleringen die ons ertoe brengen om ook te spreken over schadelijke invloed op de samenleving. In onze review hadden we onderstaande passage opgenomen. De redactie heeft gelijk wanneer ze stelt dat daarin ook woede doorklinkt. Dit is dus een van de passages die we weglaten in de kortere versie.

While since a couple of years the total number of crimes in the Netherlands is decreasing, ‘property with violence’ increases. An important portion of this type of crime involves robbery, including brutal attacks on old people. The improvement of security measures of banks and shops have given rise to an increase of robbing people in their own houses. Last year a young criminal broke into a house of a man in his nineties. When the spoils were disappointing the depraved person decided to rape the old man, in his own words ‘to humiliate him’.

In terms of threatening the community, for the average citizen one single crime of this type counts for thousands occurrences of shoplifting. Many politicians fail to see this.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>