Peer pressure, reviewing, kritische zin en goede bedoelingen

Geen speciale status voor criminologie

De Nederlandse Vereniging voor Criminologie belegde 5 februari een studiemiddag. Onderwerp: ‘Transparantie van onderzoek in de criminologie’. Ik werd gealarmeerd door het alarmisme in de aankondiging. Vetgedrukt: “Praat mee nu het nog kan: hoe transparant willen en kunnen criminologen over hun bronnenmateriaal zijn?“. Daarnaast een fotootje van de vermaledijde Diederik Stapel in ongunstige pose.

Gelukkig had de bijeenkomst zelf, in een collegezaaltje van de VU, nota bene in het gebouw van Wis- en natuurkunde, een andere toon. Dat was mede te danken aan het feit dat er behalve drie hoogleraren ook nog twee wat jongere onderzoekers een praatje hielden. Jan Dirk de Jong en Mirjam Wijkman houden zich nog volop bezig met data verzamelen en andere praktische kanten van onderzoek. In hun nuchtere verhalen maakten ze duidelijk hoe onthutsend gemakkelijk sjoemelen met data goed beschouwd eigenlijk is. Zelden wordt je als onderzoeker de vraag gesteld hoe je aan je resultaten komt. Dit thema kwam uitgebreid terug in de discussie. In alle inleidingen kwam echter naar voren dat deze kwestie niet zo heel specifiek voor de criminologie is.

Dat was ook de conclusie van Cees Schuyt, lid van de Raad van State en, onder veel meer,  emeritus hoogleraar sociologie: geen uitzonderingspositie voor criminologie.

Daardoor was er ruimte om aandacht te besteden aan de achterliggende vragen van integriteit en betrouwbaarheid van de sociale wetenschap en hoe die te bevorderen. Lees verder

Verschillen in straftoemeting en uiterlijk: een non-peer review

Leugens, verdomde leugens, statistiek en criminologie

Dit is de tweede non-peer review op deze webstek.

Parlementslid Jeroen Recourt

Ik bespreek het artikel Verschillen in straftoemeting in soortgelijke zaken door Wermink, De Keijser en Schuyt, werkzaam aan de afdeling Criminologie,  faculteit Rechtsgeleerdheid Universiteit Leiden. Het werd gepubliceerd in aflevering 2012-11 van het Nederlands Juristenblad (NJB).
Voordat het werd gepubliceerd was NJB-11 gepeerreviewd. Na bestudering van het artikel en van de opzet van de observatielijst, heb ik niet alleen kritische kanttekeningen bij het artikel zelf, maar ook vraagtekens bij hoe de NJB-peers hun taak hebben opgevat. Voelen ze zich wel medeverantwoordelijk voor het bewaken van de goede naam van de wetenschap? Lees verder

Request for paper retraction to Psychology, Crime and Law

To the editors of Psychology, Crime & Law:

Dr Theresa Gannon – Director of the Centre of Research and Education in Forensic Psychology (CORE-FP), Keynes College, University of Kent, UK
Professor Peter van Koppen  – Faculty of Law, Maastricht University, The Netherlands
Professor Brian H. Bornstein  –  Department of Psychology, University of Nebraska, USA
 

Subject: request for paper retraction
 

Rijswijk, 8 January 2013
 

Dear editors,
 

In Psychology, Crime & Law, Volume 17, Issue 6, 2011 you published the paper

Veen, VC, Stevens, GWJM, Doreleijers, TA, & Vollebergh, WAM (2011). “Moroccan adolescent suspect offenders in the Netherlands: Ethnic differences in offender profiles”.

We request retraction of this paper because its discussion section contains a major falsehood. Moreover, this falsehood is supposed to be substantiated by 3 pages of statistical analyses, but these do not hold under scrutinization.

In the discussion section, the authors write that it is important to disclose to the public that criminal behaviour of young Moroccans is generally less severe than the criminal behaviour of indigenous young people:

Despite these limitations, the findings presented here point to the fact that Moroccan and native Dutch adolescents have highly distinctive offender profiles, showing that ethnic differences in the nature of crime cannot be ignored in research comparing the development of delinquent behaviour in ethnic minority and majority youths.

Lees verder

Dutch criminologists lied

In September 2009, researchers from the University of Utrecht published the report “Marokkaanse jeugddelinquenten: een klasse apart?” (“Moroccan youth offenders: a class apart?“). A terrible whitewash, culminating in an item on Dutch national TV (news show NOVA) with researcher Gonneke Stevens. After an introduction by Stevens the interviewer said: “Simply put: Moroccans steal more; Dutch rape more and commit more senseless violence and all kinds of other scary things.” The researcher said: “If you would like to put it this way, you can say so, yes.”

That was pure deception. Moroccan adolescents commit on average more often than Dutch adolescents also the more serious crimes; this even emerges from raw data contained in the report by Stevens. I have then urged the researcher to rectify her public statement. She did not answer. I filed a complaint for academic fraud with the Executive Board (CvB) of the university. In December the Commission on Scientific Integrity (CWI) heard me (and thereafter the researchers).

In March 2010, the CWI sent out a preliminary conclusion. It includes: Lees verder

Een hoogleraar criminologie in ondergoed

Een straf die stiekem geen straf is

De titel van dit stuk verwijst natuurlijk naar de naam van deze website: helemaal naakt toonde hoogleraar Paul Nieuwbeerta zich in zijn openbare college ter gelegenheid van de aanvaarding van de leerstoel Criminologie aan de Universiteit van Leiden niet, maar veel scheelde het niet. Het deel van zijn oratie dat het meest deed denken aan de blote keizer uit het sprookje, zat aan het einde. Zo pijnlijk dat letterlijk citeren hier geboden is:

Een tweede project dat we willen gaan verrichten omvat diverse gerandomiseerde experimenten naar de consequenties van specifieke straffen, maatregelen en interventies. We zullen daarbij in gecontroleerde experimenten bij controlegroepen van veroordeelden een deel van de straf achterwege laten. In de medische wetenschap zijn dergelijke gerandomiseerde experimenten met placebo’s standard practice. In de criminologie staat dergelijk onderzoek helaas nog in de kinderschoenen.

Watte? Deze hoogleraar wil in sociologisch onderzoek een equivalent voor placebo’s? Anders gezegd: “Bij de mensen uit de controlegroep wordt de indruk gewekt dat ze een werkzame behandeling hebben ondergaan? (…) veroordeelden [wordt] de indruk gegeven dat ze een straf krijgen terwijl ze die in de werkelijkheid niet krijgen…” Deze regels komen uit de bespreking van Andre van Delft en ondergetekende op het onderzoek van Nieuwbeerta e.a. dat hier gewogen en te licht bevonden werd.

Iedereen met gezond verstand en zonder misplaatst ontzag voor hoogleraren begrijpt dat dit volstrekte onzin is. Ik gebruik hier een nogal kruidige kwalificatie maar hij slaat op iemand die zelf er niet voor terugschrikt om over de huidige strafrechtspleging te spreken in deze termen:

(…) bevinden strafrechters en anderen (sic) actoren (…)  zich in de onfortuinlijke positie van een dokter die (…) geen idee heeft op welke gronden hij moet besluiten (…) Als we de parallel doortrekken, zouden medici op basis van de huidige kennis straffen waarschijnlijk scharen onder de alternatieve geneeswijzen of zelfs kwakzalverij.

En ja, deze criminoloog heeft het hier dus over alle straffen.

Er was nog meer dat in negatieve zin opviel aan de oratie van Nieuwbeerta.

Lees verder