Verschillen in straftoemeting en uiterlijk: een non-peer review

Leugens, verdomde leugens, statistiek en criminologie

Dit is de tweede non-peer review op deze webstek.

Parlementslid Jeroen Recourt

Ik bespreek het artikel Verschillen in straftoemeting in soortgelijke zaken door Wermink, De Keijser en Schuyt, werkzaam aan de afdeling Criminologie,  faculteit Rechtsgeleerdheid Universiteit Leiden. Het werd gepubliceerd in aflevering 2012-11 van het Nederlands Juristenblad (NJB).
Voordat het werd gepubliceerd was NJB-11 gepeerreviewd. Na bestudering van het artikel en van de opzet van de observatielijst, heb ik niet alleen kritische kanttekeningen bij het artikel zelf, maar ook vraagtekens bij hoe de NJB-peers hun taak hebben opgevat. Voelen ze zich wel medeverantwoordelijk voor het bewaken van de goede naam van de wetenschap? Lees verder

Een hoogleraar criminologie in ondergoed

Een straf die stiekem geen straf is

De titel van dit stuk verwijst natuurlijk naar de naam van deze website: helemaal naakt toonde hoogleraar Paul Nieuwbeerta zich in zijn openbare college ter gelegenheid van de aanvaarding van de leerstoel Criminologie aan de Universiteit van Leiden niet, maar veel scheelde het niet. Het deel van zijn oratie dat het meest deed denken aan de blote keizer uit het sprookje, zat aan het einde. Zo pijnlijk dat letterlijk citeren hier geboden is:

Een tweede project dat we willen gaan verrichten omvat diverse gerandomiseerde experimenten naar de consequenties van specifieke straffen, maatregelen en interventies. We zullen daarbij in gecontroleerde experimenten bij controlegroepen van veroordeelden een deel van de straf achterwege laten. In de medische wetenschap zijn dergelijke gerandomiseerde experimenten met placebo’s standard practice. In de criminologie staat dergelijk onderzoek helaas nog in de kinderschoenen.

Watte? Deze hoogleraar wil in sociologisch onderzoek een equivalent voor placebo’s? Anders gezegd: “Bij de mensen uit de controlegroep wordt de indruk gewekt dat ze een werkzame behandeling hebben ondergaan? (…) veroordeelden [wordt] de indruk gegeven dat ze een straf krijgen terwijl ze die in de werkelijkheid niet krijgen…” Deze regels komen uit de bespreking van Andre van Delft en ondergetekende op het onderzoek van Nieuwbeerta e.a. dat hier gewogen en te licht bevonden werd.

Iedereen met gezond verstand en zonder misplaatst ontzag voor hoogleraren begrijpt dat dit volstrekte onzin is. Ik gebruik hier een nogal kruidige kwalificatie maar hij slaat op iemand die zelf er niet voor terugschrikt om over de huidige strafrechtspleging te spreken in deze termen:

(…) bevinden strafrechters en anderen (sic) actoren (…)  zich in de onfortuinlijke positie van een dokter die (…) geen idee heeft op welke gronden hij moet besluiten (…) Als we de parallel doortrekken, zouden medici op basis van de huidige kennis straffen waarschijnlijk scharen onder de alternatieve geneeswijzen of zelfs kwakzalverij.

En ja, deze criminoloog heeft het hier dus over alle straffen.

Er was nog meer dat in negatieve zin opviel aan de oratie van Nieuwbeerta.

Lees verder

Recidive na werkstraffen en na gevangenisstraffen: een non-peer review

In 2009 publiceerde het Tijdschrift voor Criminologie (TvC) het artikel “Recidive na werkstraffen en na gevangenisstraffen”. De auteurs van dat artikel claimden, onder licht voorbehoud, te hebben aange­toond dat daders na een werkstraf minder recidiveren dan na een gevangenisstraf.
Wij hebben dit artikel aandachtig bestudeerd en daarbij fouten, slordigheden en omissies aange­troffen.
De drie belangrijkste fouten hadden betrekking op:

  • de gebruikte operationele definitie van recidive
  • de interpretatie van de rechtsgang en, vooral,
  • de statistische methodiek

De slordigheden en omissies zijn opgenomen in een bijlage.
Lees verder